Η αντιμετώπιση του προβλήματος του θορύβου στηρίζεται αφ' ενός στην ύπαρξη νομοθεσίας (νόμοι, υπουργικές αποφάσεις, προεδρικά διατάγματα) για τον περιορισμό του θορύβου και αφ' ετέρου προδιαγραφών (ΕΝ, ΕΛΟΤ, ISO, DIN κ.α.) που η τήρησή τους περιορίζει τον θόρυβο.

Οι λύσεις που υπάρχουν ποικίλουν ανάλογα με τη φύση του προβλήματος.

Σωστό είναι να ξεκινήσουμε πρώτα από τη μείωση του θορύβου κοντά στην πηγή (εφόσον αυτό είναι εφικτό) και ύστερα να αναζητήσουμε λύσεις κατά τη διαδρομή διάδοσης ή κοντά στον δέκτη.

Στις περισσότερες περιπτώσεις λαμβάνονται μέτρα και για τα τρία σημεία.
Η διάδοση του ήχου γίνεται:

• Μέσω του αέρα (αερόφερτος ήχος)
• Με ανάκλαση σε επίπεδες επιφάνειες που προωθούν τον ήχο σε νέες κατεύθυνσης
• Με διάθλαση σε στρώματα θερμού αέρα που μεταφέρουν τον ήχο σε μεγάλη απόσταση
• Με διάθλαση σε ευρύτητα αέρα διαφορετικών ταχυτήτων που επαναφέρουν τον ήχο σε μεγάλη απόσταση
• Με διάχυση μέσα από σχισμές ή οπές που μεταφέρουν τον ήχο στο εσωτερικό των χώρων διαβίωσης
• Με κυματική διάδοση μέσα από στερεά δομικά στοιχεία (τοίχους, δάπεδα) που μεταφέρει τον ήχο στο χώρο που βρίσκεται πίσω από το δομικό στοιχείο

Για την σωστή ηχοπροστασία απαιτείται:

• Να προσδιοριστεί η προέλευση του ήχου και το είδος της πηγής.
• Να υπολογιστεί ή να μετρηθεί η ηχητική ενέργεια της πηγής (η στάθμη θορύβου)
• Να προσδιοριστεί ο κύριος τρόπος μετάδοσης του ήχου από την πηγή στον δέκτη.
• Στη συνέχεια πρέπει να ληφθούν μέτρα περιορισμού του ήχου:

• Στην πηγή (διακοπή ή περιορισμός λειτουργίας, αντικατάστασή με λιγότερο θορυβώδη, εγκιβωτισμός της σε ηχομονωτικό κάλυμμα)
• Στη διαδρομή (εγκατάσταση ηχοπετάσματος, περιορισμός των ανακλάσεων με ηχοαπορρόφηση)
• Στο δέκτη (ηχομόνωση τοίχων, δαπέδων, παραθύρων)

• Η εμπειρία από την εφαρμογή μέτρων ηχομείωσης υποδεικνύει ότι:

• Για τη μείωση του θορύβου στην πηγή (π.χ. θόρυβος κυκλοφορίας) απαιτούνται μέτρα που είτε αποδίδουν λίγο και με αργούς ρυθμούς (π.χ. μείωση εκπομπών θορύβου των οχημάτων που προέρχονται από βελτιώσεις στον τρόπο κατασκευής των και εξαρτώνται από τις  αυτοκινητοβιομηχανίες) είτε υπερκαλύπτονται από άλλους παράγοντες (π.χ. συνεχής αύξηση του αριθμού των οχημάτων), είτε τέλος απαιτούν δύσκολες λειτουργικά αποφάσεις (π.χ. κυκλοφοριακές εκτροπές, μείωση διελεύσεων)
• Για τη μείωση του θορύβου στη διαδρομή (π.χ. ηχοπετάσματα) απαιτούνται δημόσιες δαπάνες (όχι τόσο σημαντικές λόγω ειδικής κατασκευής, αλλά λόγω του μεγάλου μήκους που απαιτείται) ενω υπάρχουν επιχειρησιακά προβλήματα (προβλήματα τοποθέτησης σε στενούς δρόμους, περιορισμός ορατότητας και κινήσεων)
  
• Για τη μείωση του θορύβου στον δέκτη (π.χ ηχομονωτικά παράθυρα) απαιτούνται υψηλές δαπάνες από ιδιωτικούς πόρους, αποτελούν ατομική και όχι γενική λύση και έχουν λειτουργικά προβλήματα (αποδίδουν μόνο κλειστά)